Leuke gymles

‘Oh, en trouwens mam, juf Melda was blij met ons. We hebben het met haar besproken en, ja, nou, dus… wat ik al zei… ze is dus blij met ons.’ Mijn hart maakt een sprongetje en mijn lippen beginnen te krullen. Ik wil hem zoenen, knuffelen, tegen mij aandrukken maar voor ik bij hem in de buurt ben, loopt mijn zoon de keuken al weer uit. Snel roep ik nog dat ik trots op hem ben! Dat hij dit zo volwassen heeft aangepakt! Echt heel trots! ‘Ja dûh, weet ik toch. Hoef je niet zo vaak te zeggen, hoor…’

Ik ga uitleggen wat er aan dit trotse-moedermoment vooraf ging.

Mijn zoon staat het liefst de hele dag op het voetbalveld. Lekker ballen met vrienden. Helaas wordt dit ideaalbeeld bruut verstoord door school (sáái! stom!). Het enige dat school in zijn ogen nog enigszins dragelijk maakt, is dat hij twee keer in de week gym heeft. Van meester Hans! Een jonge gast, in mijn ogen dan. Zo gek als een deur en net zo gek als mijn zoon op balsporten-met-wedstrijdelement. Vanaf groep 3 een match, mijn voetbalfanaatje loopt met hem wég. Net als het overgrote deel van de leerlingen overigens.

Maar ook meesters worden ouder. Meester Hans is ondertussen getrouwd, heeft een huis gekocht en is ook nog eens vader geworden van twee dochters. Dus toen die aanstelling voorbij kwam om fulltime als sportdocent aan de slag te gaan op een middelbare school, heeft Hans afscheid genomen van ‘ons’ basisschooltje. Ik vond het jammer maar kon het wel begrijpen. Zoonlief niet. ‘Nee, niet Hans weg! Waarom nu? En niet een jaartje later, als ik van school af ben?’

Nu is het laatste jaar sowieso een jaar waarin alles anders is. Want ook juf verliet school voor een nieuwe uitdaging. Dus aan het begin van groep 8 is het wennen aan én een nieuwe meester (vers van een andere school) voor de klas én een nieuwe Hans: juf Melda.

Juf Melda is creatief. Elke les probeert ze nieuwe dingen uit; evenwichtsspelletjes, apenkooien, bokspringen, touwklimmen… ‘Ze doet nooit iets met een bal. Een potje voetbal of zo. Of desnoods slagbal. Ik vind er niets meer aan zo, mam, en ik ben niet de enige.’ En omdat ze de les niet leuk vinden, worden de kinderen wat drukker. Waarop juf Melda wat strenger wordt. Met als gevolg dat groep 8B nóg drukker wordt en nóg minder luistert. En juf Melda nóg strenger en boziger. En… Laat ik het erop houden: het loopt niet echt lekker tijdens de gymlessen.

Na anderhalve maand is mijn zoon het zat. Spuugzat. Na een les dat ze voor straf alle spullen moesten opruimen, is voor hem de maat vol. ‘Ik ga naar de directeur toe, mam! Om hem eens goed de waarheid te zeggen over juf Melda! Ze verpest onze gymlessen en dat ga ik hem zeggen.’ Ik zie het vuur in zijn ogen. ‘Ehm, wát precies ga je hem zeggen? En hoe?’

Ik krijg visioenen van mijn kleine, opstandige prépuber, schreeuwend tegen de directeur. En daarmee zijn doel volledig voorbij schieten. ‘Lieverd, je zit nu in groep 8. Ik denk dat jij het heel volwassen aan kan pakken.’ Ik leg hem uit dat hij niet gelijk naar de directeur toe moet. Dat is een uiterste middel, als al het andere niet blijkt te werken. ‘Welke andere dingen bedoel je, mam?’ Wie (namen en rugnummers) denken er bijvoorbeeld net als hij over de gymlessen? Weet zijn meester wat er aan de hand is? Heeft hij al eens met juf Melda besproken wat hij in de lessen mist? Op alle vragen kijkt hij me nogal glazig aan. Nee dus.

Ties bord gymMaar er is blijkbaar wel een proces in gang gezet. Want twee dagen later komt hij op het schoolplein naar me toe, samen met een vriendje. ‘We gaan naar opa om te vragen of hij een houten plank heeft. Doei mam!’ Als hij twee uur later thuis komt, laat hij vol trots zien wat ze hebben gemaakt. Een bord met bovenaan in grote, geschilderde letters: WIJ WILLEN EEN LEUKE GYMLES! Daaronder een lege ruimte waar ze als eerste twee hun naam opschrijven.

De volgende ochtend gaat het bord mee naar school, met de laatste waterdichte marker die ik nog in huis had. Ach, voor het goede doel dan maar. De hele klas tekent! En ook nog een aantal kinderen uit andere klassen. Ze staan achter hem, steunen hem. Het is alleen jammer ze voor de herfstvakantie geen gymles meer hebben…

Het is de eerste woensdag na de vakantie. Ik weet dat ze vandaag gym hebben maar vraag heel bewust niet naar de plannen. Wie weet is alles in de herfstvakantie vergeven en vergeten? Na school gaat hij gelijk met een vriendje mee. Als mijn vader ’s middags langs komt, vraagt hij nieuwsgierig hoe het met de actie loopt? Ik wou dat ik het wist.

Na het eten zegt hij en passant dat ze het bord aan juf Melda hebben gegeven. Heel rustig. En dat ze duidelijk en zonder stemverheffing hebben aangegeven wat zij van een gymles verwachten. Dat ze wat vaker een balspel willen doen, gewoon om wat energie kwijt te kunnen raken. Juf Melda op haar beurt heeft aangegeven dat ze blij is dat ze dit nu weet. Ze gaat op zoek naar een oplossing oftewel een andere invulling van de les voor hun klas. Of de klas dan wel wat meer naar haar zou kunnen luisteren tijdens de les? ‘En, wat hebben jullie daarop geantwoord?’ ‘JA natuurlijk, mam! Wat denk jij dan… Als zij iets voor ons doet, mogen we toch ook wel iets terug doen. Ja toch zeker.’

Mijn zoon. Op de barricade voor zijn klas. Voor wat hij zelf wil. Met open vizier en zonder vuilspuiterij. Vertellen wat je verwacht en luisteren naar de ander. Hij is misschien pas 11 maar hij gedraagt zich volwassener dan sommige grote mensen die ik ken!


Blogs automatisch in je mailbox? Laat dan hier je mailadres achter:


 

Geurtje
Box-eten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *