Bout

‘Nienke, kom je even met me mee? Ik heb wat voor je’. Achterdochtig maar ook nieuwsgierig loop ik achter haar aan, door het smalle gangetje richting de bijkeuken. Haar hoge hakjes tikken staccato op het eikenkleurige laminaat. Terwijl ik haar volg, praat ze onverstoord door. Al hoor ik niet echt wat ze zegt. Nee, ik denk vast na over hoe ik het, wat het ook moge zijn, vriendelijk maar resoluut ga weigeren. Dat is best lastig, mijn schoonmoeder is een vasthoudend en lastig te overtuigen type.

Maar wat ik tot mijn stomme verbazing in mijn handen krijg gedrukt, kán ik niet weigeren. Het staat namelijk symbool voor zoveel meer dan het stoomstrijkijzer dat het in werkelijkheid is. Want dat is het. De Tefal Pressing Compact GV5010 stoombout, met een constante stoomafgifte van 90 g/min en een watertankdruk van 4 bar. ‘Je kan er zo’n 12 overhemden mee strijken en dan moet je weer bijvullen. Misschien dat jij ‘m na 8 hemden al moet bijvullen, jij bent nog niet zo snel en ervaren. En dan kan je niet gelijk weer strijken, hoor! Het apparaat moet eerst een half uur weer op temperatuur komen. Heb jij tijd voor een lekker bakkie. Deed ik ook altijd.’

Ik mompel zachtjes een dank-je-wel en neem mijn nieuwe huishoudelijke apparaat van haar aan. Ze kijkt me tevreden aan. In haar ogen staat mijn gedrag gelijk aan totale overgave. Ik hijs de witte vlag. Maar wel een die ik vanaf nu zelf moet strijken…

Ik neem jullie even mee terug in de tijd.

Eind 1999 leerde ik Richard kennen. Nou ja, kennen deed ik hem al veel langer maar vanaf dat moment gingen we verkeren. De jaren daarvoor was Richard vrijgezel. Een status die hem prima beviel maar die zijn moeder ‘zielig’ en ‘sneu’ vond, al zei ze dat niet met woorden. Nee, ze liet het merken met daden. Door elke week zijn appartement schoon te maken, de was te doen en zijn overhemden te strijken.

Toen ik een jaar later bij Richard introk, heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt. Ik heb haar bedankt voor alle jaren hulp in de huishouding maar nee, echt, vanaf nu zou ik, de nieuwe vrouw des huizes, het poets- en waswerk verrichten. Heel beteuterd keek ze me aan. ‘Is er dan echt niets meer dat ik voor jullie kan doen? Strijken bijvoorbeeld? Ik doe het echt graag, hoor…’ Ik zag haar teleurstelling, haalde een hand over mijn hart en echt, alleen omdat zij het zo graag wilde, zei ik dat het goed was.

Pfieuw! Daar was ik mooi vanaf. Huishouden is niet mijn ding maar strijken vind ik pas echt verschrikkelijk. Zij blij, ik blij, iedereen blij.

Tot afgelopen weekend dan. Het moment dat ik dat stoomijzerdinges in mijn handen kreeg gedrukt. Voor mij het teken dat het haar na al die jaren teveel werd, elke keer die tas vol overhemden van haar zoon, in de loop der jaren uitgebreid met kledingstukken in kindermaten. Toegeven dat het te veel werk voor haar is, onze strijk? Nee, dat zou ze nooit doen. Maar haar daad, het weggeven van haar bout, zegt meer dan genoeg.

Ik heb de bout aangenomen. En daarmee accepteer ik dat de kreukels vanaf nu mijn domein zijn. Alleen ontneemt ze mij met dit subtiele gebaar wel de kans om haar te bedanken voor al die jaren, al die overhemden en al die lieve cadeautjes voor de kinderen die elke keer tussen de gestreken spullen zaten. Maar neem van mij aan, dat ga ik ruimschoots goed maken!

Ik bedenk wel iets tijdens het strijken…

bout


Blogs automatisch in je mailbox? Laat dan hier je mailadres achter:


 

Elvis 'The Fonz' Manero
Liefde

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *