Twee weken geleden krijgt hij de uitnodiging. Een A4’tje vol grote, gillende letters en foto’s van mensen met Afrokapsels en bontgekleurde kleding. Zonder de tekst te lezen is het thema van het klassenfeest voor groep 7 al duidelijk: FOUT. Onderaan staat nog de ietwat overbodige vraag of iedereen zijn kleding op het thema wil aanpassen.

Nu is mijn zoon niet zo’n verkleedtype. Op de peuterschool zag ik hem voor het laatst in verkleedkleren (de jurk van Doornroosje… op een hele normale schooldag). Nee, hij houdt het liever bij functioneel verkleden: een voetbaltenue als hij zich in het Nederlands elftal waant of een legeroutfit als hij met zijn Nerfs door de tuin tijgert. Daarom leg ik mij bij voorbaat al neer bij een miniem verklede entree op het feest.

Een disco heeft hij met zijn 11 jaar ook nog nooit meegemaakt. En als kind van twee ‘dansende lantarenpalen’, barklevers die alleen bij extreme alcoholinname de heupen laten wiegen, verwacht ik niet dat dat het dansen hem in de genen zit.

Om de drempel voor hem wat te verlagen, haal ik de verkleedkleren van zijn ouders erbij. Witte laarzen met hak, plateauzolen, een kralengilet, broek met wijd uitlopende pijpen, een hippiejurk, pruik, brillen… ‘Nee! Hebben jullie dat serieus gedragen op een feest?’ Nieuwsgierig pakt hij de pruik en zet ‘m op. Een gil uit de gang als hij zichzelf in de spiegel ziet. ‘Oh, wat erg! Wat fout! Die wil ik op, mam! En ik wil ook zo’n broek met wijde pijpen. En… ja, borsthaar! Da’s echt fout, toch?’

De toon is gezet. De week die volgt ben ik druk met het vermaken van een oude en eigenlijk te kleine (mam, mijn piemel doet pijn) spijkerbroek. Bij de Zeeman kopen we een strak hemd met een wat lager decolleté waarin zijn bij de Feestwinkel gekochte borsthaar goed tot zijn recht komt. Een zonnebril, snor, de kralengilet van zijn vader en glitterriem van zijn zusje maken de outfit compleet.

Om zeven uur lopen we naar school. Eigenlijk wil hij niet dat iemand hem brengt, hij is groot genoeg om zelf naar school te lopen. Dat is ook zo maar ik wil met eigen ogen zien hoe fout de andere kinderen verkleed zijn. Daarom spreken we af dat ik hem wel breng maar dat hij zelf na afloop naar huis loopt. Op het schoolplein kijk ik mijn ogen uit. De een is nog fouter gekleed dan de ander. Mijn zoon loopt er tussendoor, met de coolheid van The Fonz, de looks van Elvis en de moves van Tony Manero.

Kwart voor tien komt hij het tuinpad oplopen. Een grotere grijns heb ik nog nooit op zijn smoel gezien. Ik slik mijn ‘heb je het leuk gehad’ in en kijk hem alleen maar lachend aan. ‘Ik heb gedanst, mam. De hele avond.’ Na een korte stilte: ‘En ik heb geschuifeld…’ ‘Zeker ook gezoend?’ vraag ik voor de gein. Hij verslikt zich bijna in zijn kopje thee, dat ik voor hem klaar heb gezet. ‘Nee joh, doe even normaal. Maar schuifelen, heb jij dat ook wel eens gedaan, mam?’ Ik knik. ‘Met papa, onder andere… En jij?’ Schalks kijkt hij me aan. ‘Och, met zeven, acht meisjes ongeveer…’ Als hij mij ziet verschieten, zegt hij snel: ‘Ja hee, een disco! Daar moet je toch dansen? En dansen met meisjes is leuk, hoor!’

Een kwartier later ligt hij tevreden in bed. ‘Mam, dit was echt de leukste disco die ik ooit heb meegemaakt.’ En met een diepe grijns wikkelt mijn Elvis ‘The Fonz’ Manero zich in zijn dekbed en valt in een diepe slaap.

Blogs automatisch in je mailbox? Laat dan hier je mailadres achter: