Respect

Net voor ik afgelopen dinsdag in de auto wil stappen richting school, check ik nog even twitter. Twee bommen uit WO-II, respectievelijk 250 en 500 kilo dus zeker geen lichte jongens, zijn zojuist in de duinen van Bloemendaal tot ontploffing gebracht. Met een uitje voor de boeg naar naar de Eerebegraafplaats in diezelfde duinen, samen met mijn zoon en zijn klasgenoten uit groep 7, weet ik niet of ik dit zulk goed nieuws vind…

140417_tweet

Mijn zoon denkt daar heel anders over, als hij even later naast mij op de voorstoel in de auto zit. ‘Oh, cool mam! Maar waarom hebben ze niet even gewacht tot wij in de buurt waren? Ik had dat best willen zien…’ Met nog drie opgewonden standjes op de achterbank vervolg ik glimlachend mijn weg, over de prachtige Zeeweg.

Als derde rij-ouder parkeer ik mijn auto. De kinderen vliegen de auto uit, richting de meneer die ons straks gaat rondleiden. Hij komt op mij af. ‘Bent u de juf?’ Nee dus, die moet nog komen. Als zesde en laatste komt ook de auto van juf het parkeerterrein op. Samen met de andere moeders (en een vader) lachen we, ze is vast wat later omdat ze nog andere schoenen aan moest doen. De hakken die ze vanmorgen in de klas aanhad zijn weliswaar prachtig maar nodigen niet uit voor een wandeling door de duinen. Maar niets is minder waar! Hooggehakt geeft ze de meneer een hand en roept ze haar leerlingen, die ondertussen uit alle hoekjes van de duinen tevoorschijn komen, bij elkaar.

Eerebegraafplaats Bloemendaal

Eerebegraafplaats Bloemendaal

Na een duidelijke instructie (niet over de graven lopen, respect tonen, niet schreeuwen, geen snoepjes en kauwgum eten en zeker geen troep op de grond gooien) lopen we gezamenlijk richting de begraafplaats. De meneer vertelt duidelijk, geeft antwoord op de vele vragen en weet zo de interesse van de kinderen te wekken. Vooral als hij vertelt over de grote onbekende, de man die nooit is geïdentificeerd, en natuurlijk over de enige vrouw die hier begraven ligt: Hannie Schaft oftewel het meisje met het rode haar. Als hij dan ook nog herinneringen ophaalt aan zijn eigen ervaringen in de oorlog, als achtjarige zoon van een apotheker in Overveen, kan hij niet meer stuk! Spannende verhalen over ’s avonds bij mensen op de deur kloppen en zeggen ‘dat er een receptje klaarligt.’ Codetaal, daar kunnen de leerlingen en hun fantasie wel wat mee. Al vinden ze het maar wát raar dat de apotheker als een van de weinigen een telefoon had. Dat is, in het mobiele tijdperk waarin zij opgroeien, niet meer voor te stellen.

Mijn respect voor juf groeit ondertussen. Zonder blikken of blozen struint ze kittig op haar hakken over de hobbelige paadjes langs de graven. En als ze dan ook nog eens meerent met een leerling die echt heel nodig moet plassen (400 meter terug) kan ik niet anders dan bewondering voor haar hebben. Letten op waar je loopt en ook nog 25 leerlingen onder de duim houden, chapeau, ik doe het haar niet na.

vrijheid en respectRespect ook voor de kinderen, die zich keurig aan de regels houden en hun beurt afwachten als ze een vraag willen stellen. Respect voor hun oprechte interesse. Na afloop geeft een groot aantal van hen de meneer zelfs spontaan een hand, onder het gemompel van een ‘dankjewel’.

Vrijheid geef je door!

En dit uitje geeft mij de geruststelling dat de oorlogsslachtoffers nog vele jaren lang respectvol en welgemeend herdacht zullen worden.


Blogs automatisch in je mailbox? Laat dan hier je mailadres achter:


 

 

Boekenweek schrijfwedstrijd ('De ogen van Bustian')
De ogen van Bustian

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *