Slechte huisvrouw

Ik zal het gelijk maar opbiechten: ik ben een hele slechte huisvrouw. Echt, ik overdrijf het niet. Hoe fijn ik het ook vind om in een schoon huis te bivakkeren, het schoonmaken zelf daar heb ik een broertje-dood aan. Voorbeelden zat om dit te bevestigen.

Elk weekend doe ik braaf de was in de machine. Maar het is vaak pas het weekend daarop dat ik eraan toekom de was op te vouwen. En dan alleen nog maar omdat ik de twee wasmanden, gevuld met schone was, nodig heb voor de vieze.

Nog een voorbeeld. Strijken? Doe ik nooit. Nee, serieus. Ik vind strijken stom en daarom koop ik voor mezelf bewust kleding die je niet hoeft te strijken. En het nut van gladgestreken beddengoed en handdoeken heb ik echt nooit ingezien. Blijft alleen de stapel met overhemden van mijn man over en die (ik durf het bijna niet op te schrijven) worden gestreken door zijn eigenste moeder. Elke keer dat mijn schoonouders in de buurt zijn, wordt er braaf een tasje uitgewisseld. De gestreken tegen de gekreukelde, zeg maar.

Zuigen doe ik ook het liefst zo min mogelijk. Pas als de hoeveelheid kruimels onder de eettafel echt niet meer te ontwijken is, pak ik morrend de stofzuiger en ga aan de slag. Maar dan gaat ook wel alles van zijn plaats! Vaak kost me dit zoveel energie dat ik niet meer toekom aan de andere plekken in het huis, zoals de gang en slaapkamers. Maar goed, de woonkamer is dan in ieder geval weer schoon.

De badkamer, dat is pas echt een ondergeschoven kindje. Ik sta onder de douche zonder mijn lenzen dus vallen eventuele zwarte hoekjes, vieze wasbakken of haren in het putje mij simpelweg niet op. En als ik dan wel weer goed zicht heb, neem ik me voor echt snel een natte lap ter hand te nemen. Maar ja, tussen denken en doen zit bij mij een heel groot gat.

Het enige wat ik wel leuk vind, is ramen lappen. Maar dan alleen als ze echt heel vies zijn want dan heb je het meeste zichtbare resultaat. Dus wacht ik ermee tot het zicht naar buiten zo goed als onmogelijk is.

Neem toch een werkster! hoor ik je denken. Nou, die heb ik gehad. Een jaar lang. En hoe fijn het ook was dat ik elke week een schone badkamer en toiletten had, dat de kinderkamers werden gezogen en dat het fris rook, ik voelde me niet op mijn gemak in mijn eigen huis als ze er was. Telkens voelde ik haar verwijtende blik, hoe ik het toch zover had laten komen met die troep. Of hoorde ik haar zuchten als ze weer eens was gestuit op een ingedroogde vlek. Soms zei ze het ook, in gebrekkig Engels. Dat ze hier was om schoon te maken en niet om op te ruimen.

En voor dat wekelijkse schuldgevoel dat ze mij – bewust of onbewust – aanpraatte, moest ik haar ook nog flink betalen!

140310_schoonmaken_2Nee hoor, ik doe het huishouden lekker zelf. Met frisse tegenzin, dat wel. Maar met harde muziek aan, mijn oude werkster in gedachten en hulp van mijn medebewoners (onder lichte dwang, dat wel) krijg ik het huis elke week weer optisch schoon…


Blogs automatisch in je mailbox? Laat dan hier je mailadres achter:


 

 

Weekwinnaar
Fotoshoot

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *