‘Je wilt toch overkomen als een professional? Waarom heb je dan vakantiefoto’s van jezelf op je website?’

Tja. Het moet gezegd dat het een fotograaf was die dit tegen mij zei. Een bekende van me, die haar zinnen had gezet mij toe te voegen aan haar klantenbestand. Iemand die me ondertussen wel kende en wist dat ik niet zo maar over te halen was en het dus elke keer dat ik haar zag weer tegen me zei.

Maar…

Professionele foto’s van mezelf? Weet je wel wat dat inhoudt? Dat ik met mijn snufferd voor de camera moet! Dat de lens echt alleen op mij is gericht. Ja dûh, niet dus hè. Daarbij, ik sta nooit mooi op de foto. En, al kan ze echt hele mooie foto’s maken, wie zegt dat zij dat wel voor elkaar krijgt? Dat lukt haar vast niet en dan moet ik betalen voor iets waar ik helemaal niet leuk op sta. Wat gaat het mij eigenlijk opleveren? Krijg ik er meer klanten door? Het komt er op neer dat als ik op de foto ga, ik geld moet betalen voor iets waarvan ik nog niet eens weet of het mooi is en of het mij wat op gaat leveren… Nou, mij niet gezien.

Ondanks al mijn tegenwerpingen bleef ze stug volhouden. Je website is je online visitekaartje. Jij bent je bedrijf dus laat jezelf zien! Mensen, lees: potentiële klanten, zullen je sneller herkennen. Je schept direct vertrouwen. Zie het ook als cadeautje aan jezelf. Laat zien wie je bent. Wees trots op jezelf. Straal uit waar je voor staat.

Ik vond haar volhardendheid heel irritant ja, maar dat was denk ik meer omdat ik het diep in mijn hart met haar eens was. Haar argumenten raakten steeds meer doel. En toen ze mij ook nog een heel mooi aanbod deed, kon ik niet meer weigeren.

Ik zei: oké dan. En maakte gelijk maar een afspraak.

Hoe dichter de afspraak naderde, hoe zenuwachtiger ik werd. Wat moet ik aan? Wat wil ik eigenlijk uitstralen? Welke kleur achtergrond wil ik: zwart of wit? Hakken aan of komen mijn voeten er helemaal niet op… Mijn haar! Toch maar even naar de kapper. Als het maar niet té geknipt gaat zitten. En make-up, moet dat? Want daar ben ik helemaal niet van. Ik weet nog net een lijntje boven mijn ogen te kalken en mascara op te smeren.

En als ik daar dan sta, zo helemaal allenig tussen al die felle lampen… Waar hou ik mijn handen? Moet ik praten… of juist niet? Waar kijk ik naar, de camera of net daarboven / daaronder / links ervan / rechts ervan? Bewegen, stilstaan of springen? Of een combinatie daarvan? En zou ik mijn schrift en vulpen in mijn hand mogen houden?

Met de dag werd ik zenuwachtiger en zag ik in mijn hoofd de meest afschuwelijke foto’s de revue passeren. Nee, het kon niets worden. Niet met mijn hoofd…

De dag zelf bel ik bloednerveus en keurig op tijd aan; na een bezoek aan de kapper, een uur prutten met make-up en nagellak en met een hutkoffer vol kleding, sieraden en hakken. De thee staat klaar. De camera? Nee joh, die blijft nog even uit. We bespreken eerst wat er gaat gebeuren. Langzaam kom ik tot rust. Ze is trots op me, dat ik de stap heb gezet! En vol vertrouwen want volgens haar ben ik makkelijk te fotograferen (oh ja? dat moet ik nog maar zien…).

Samen leggen we mijn kledingkeuze op de bank. Ja, dat is mooi! En dat zou ik niet doen… Maar als je dit combineert met dat. Ja, super! Snel trek ik mijn oude kloffie uit om gepikt en gestrikt plaats te nemen voor de camera.

Heel onwennig sta ik daar, terwijl zij de lampen instelt. Dit is dus mijn plek voor de komende anderhalf uur. Ik kijk wat om me heen, spring op en neer en stel vooral veel vragen. Dat doe ik nou eenmaal, als ik zenuwachtig ben.

We beginnen met de profielfoto. Dan hoef ik er nog niet helemaal op en kan de rest van mijn lichaam een beetje wennen aan het idee. We lachen en praten, en voor ik er erg in heb zegt ze dat het klaar is. He? Maar… Ze laat me de foto’s zien en inderdaad, er zitten een aantal mooie foto’s tussen. Mooie? Ik kijk vol verwondering naar de vrouw op de foto. Ja, ik ben het echt. Wow…

Ik krijg er zowaar lol in. We zoeken een tweede setje kleding uit. Haar keukenstoelen zijn hetzelfde als die van mij en dat brengt mij op een idee. Als ik daar nou eens op ga zitten en doe alsof ik schrijf. Enthousiast pakt ze de stoel, maakt wat proeffoto’s, keurt ze af, gaat op zoek naar een tafeltje en plaatst daar haar Valentijnsboeket op. Een kop thee maakt het plaatje af. Grijnzend zit ik op de stoel, klaar voor de tweede foto. Wederom prachtig!

Nu nog een fotoshoot met een jurk aan. Het witte doek is weer voor mij, en nu stap ik vol vertrouwen en vooral met veel plezier het oog van de camera binnen. En dat is te zien op de foto’s! Deze serie is zo gaaf dat ik echt niet kan kiezen. Stoer? Lief? Welke zal ik nemen?

De keuze wordt door de tijd gemaakt. Wil ik op tijd zijn om mijn kinderen van school te halen, dan zal ik NU moeten kiezen. En weet je wat? Ik neem ze gewoon allebei. Snel prop ik al mijn kleding weer in de tas en stap blij en tevreden in de auto.

De foto’s zijn over een week klaar. Jammer want het liefst laat ik ze nu al aan iedereen zien. Ik ben echt heel benieuwd hoe de reacties zijn. Ik ben dan ook aangenaam verrast als ’s avonds de eerste foto al mijn mailbox inplopt. Met een kort berichtje dat ook zij het een hele leuke shoot had gevonden en, nou ja, ze heeft er eigenlijk geen tijd voor maar het was zo gaaf dat ze nu alvast is begonnen aan het bewerken. Een uur later komt ook de tweede foto binnen.

De volgende ochtend heb ik alle vier de foto’s binnen. En wat ben ik trots! Op mezelf dat ik het heb gedaan. Op de fotograaf die mij zo goed met de camera heeft weten te vangen. Op mijn profielfoto die mij toelacht op al mijn sociale media. Op mijn website met een wie-pagina die nu echt goed weergeeft wie ik ben. Op de ideeën waar ik de foto’s nog meer voor kan gebruiken.

Ik stroom over van inspiratie, van zelfvertrouwen. Een paar weken later kijk ik nog steeds vol trots naar het eindresultaat. Ik word er blij van. Mijn website heb ik geheel veranderd om de foto’s een nog beter plekje te geven. En de reacties van anderen… ik bloos ervan. Ook nu nog. Die waren overweldigend en stuk voor stuk positief.

Nu is het nog wachten. Op die ene klant. Die voor mij kiest. Omdat ik zo leuk op de foto sta…

Ik hou jullie op de hoogte!

P.S. Die fotograaf waar ik het over heb, is Vesna Zuuring. Ze maakt echt prachtige foto’s, en niet alleen van mij! Met Zie Haar richt ze zich specifiek op vrouwen. Als een ‘girl on a mission’ haalt ze vrouwen over om zichzelf te laten zien. En dat is nog niet alles. Onder de naam Vesna in Beeld maakt ze beeldverhalen voor bedrijven en sociaal-maatschappelijke instellingen.

Blogs automatisch in je mailbox? Laat dan hier je mailadres achter: