Op rantsoen

Op rantsoenKen je dat? Soms wil je iets niet maar doe je het toch. Ongemerkt, zonder dat je het doorhebt, of juist heel (schuld)bewust. Omdat je denkt dat je niet zonder kan, omdat je lichaam erom vraagt, nee: erom smeekt, of omdat het verstrengeld is met je dagelijks leven. Voorbeelden? Roken, teveel koffie, snoepen, vaker fietsen… Het zijn verslavingen of goede voornemens waar veel mensen mee te maken hebben (gehad) of waar iemand in je directe omgeving mee worstelt, en vaak gerelateerd aan gezondheid.

Maar er liggen ook andere verslavingen op de loer. Moderne varianten die in eerste instantie volledig onschuldig zijn maar een steeds prominentere plek in je leven krijgen. Het valt niet op tot dat ene moment, dat je letterlijk en figuurlijk van jezelf baalt, er schoon genoeg van hebt en je nu echt voorneemt het niet meer zo vaak te zullen doen. Niet meer zo vaak, ja, want de tijd die ik doorbreng met mijn iPad op schoot, eindeloos de social media checkend, het aantal bezoekers op mijn website of het aantal hartjes bij mijn 120w-verhalen screenend of simpelweg een spelletje spelend, wil ik zeker niet helemaal kwijt. Nee, ik doe er ook heus hele nuttige dingen mee.

Het is met recht een haat-liefdeverhouding. Een apparaat waar ik met liefde op werk en speel, maar waarvan ik een hekel aan mezelf krijg als het mij wederom heeft belemmerd in het doen van andere dingen. Schrijven bijvoorbeeld, of het huishouden (oké, nu lieg ik…).

Vanmorgen om half acht was ik wakker. Met volle blaas en een ongelooflijke trek in koffie pak ik nog even de iPad om 50 minuten (!) later pas uit bed te komen. Ook gisteravond was het bal. Vroeg naar bed en daar heerlijk een paar hoofdstukken lezen was het plan. Wederom pakte ik mijn iPad om nog even de mail te checken… Mijn hoofd raakte pas om kwart over elf het kussen, zeker een uur later dan gepland.

Dat zijn momenten dat ik van mezelf baal. Waarom kan ik het niet gewoon houden bij even mail checken en dan naar boven? Waarom wil ik zo neurotisch de statistieken van mijn website bijhouden? Of weten wat andere mensen posten op Facebook, twitter of Google+? Voegt het wat toe aan mijn leven, deze kennis?

Het antwoord is net zo kort als krachtig: NEE.

Afgelopen jaar op vakantie heb ik gemerkt dat het ook zonder kan. En erger nog, dat ik heel eenvoudig zonder kan. Dat de drang naar informatie en kennis afneemt zodra je er geen directe toegang toe hebt. Onze stacaravan stond op 5 minuten lopen van de enige wifi-zone op de camping. De eerste twee dagen ging mijn iPad continu met mij mee, om te kijken of er in Nederland nog wat gebeurde. Het gekke is, dat wát er gebeurde zo weinig spannend was en zo ver afstond van waar ik me op dat moment bevond, dat het mij al snel niet meer interesseerde. Wat ook meespeelde was dat ik niet vanuit Spanje op enig social-mediaplatform wilde posten om inbrekers niet op ideeën te brengen (mijn zakelijk en tevens privé adres is kinderlijk eenvoudig van de site te halen) en dus ook geen reacties hoefde te verwachten.

Ik gebruikte de iPad nog wel, hoor, maar alleen voor de dingen die ik echt leuk vind: lezen en schrijven.

Elke dag schreef ik mijn vakantiebelevenissen op en piepte die één keer per dag door naar mijn ouders. De wifi-verbinding gaf direct hun commentaar, al was dat het commentaar op het verhaal van de dag daarvoor. Voor mij was het voldoende om intevreden weer richting de caravan te lopen. Na twee weken wifi-arm in Spanje zijn we naar een camping in Frankrijk gegaan. Daar waren ze bezig met het netwerk, het instellen van wachtwoorden was nog niet zoals ze wilden. Daarom was wifi over de hele camping en voor alle gasten beschikbaar. Gratis. En al snel viel ik weer in mijn oude patroon terug, al baalde ik stiekem wel van mezelf als ik de verleiding niet kon weerstaan. Ik heb de laatste week van de vakantie aanzienlijk minder gelezen.

En ja, dan kom je thuis en daar hoort de iPad en wifi weer zo in je vaste patroon dat al die ‘verloren’ uren je in eerste instantie helemaal niet opvallen.

Het gekke is dat de ergernis bij mij pas weer begon toen het mij op ging vallen hoe vaak anderen naar hun device grijpen. Middenin een gesprek, tijdens het eten of zelfs op een verjaardag! Ik ben me er tegen gaan verzetten en hoorde mezelf steeds vaker roepen: ‚Hé, doe dat ding eens uit…’ Maar zodra je dat zegt, moet je ook eerlijk zijn en naar je eigen gedrag kijken.

Wanneer en hoe vaak ben ik ermee bezig? Nee, écht eerlijk dus alle momenten meetellen. Tja, dat is best veel. Best veel? Schrikbarend veel. Er is maar een conclusie en dat is dat het een heel stuk minder kan.

Daarom heb ik iets besloten: Ik ga op rantsoen! Vanaf nu.

Ik ga alleen nog maar op de iPad op de volgende momenten:
– 15 minuten (maximaal) bij het opstaan
– 30 minuten tijdens de lunch (door de weeks eet ik bijna altijd alleen dus ben ik er niemand mee tot last)
– 30 minuten na het avondeten
– 15 minuten net voor het slapen gaan

Zeg nou zelf, vier momenten per dag, dan ben en blijf ik toch helemaal op de hoogte? En het mooie is dat ik zeeën van tijd overhou voor de dingen die ik echt wil doen. Oh ja, laat ik niet vergeten de bliepjes die me attenderen op nieuwe berichten op stil te zetten, anders kom ik misschien alsnog in de verleiding. Verder geen uitzonderingen meer, dit is het.

Op rantsoen dus. Of ik ervan ga afvallen? Nee, het tegendeel, ik denk dat ik er juist een voller en rijker mens van ga worden.


Blogs automatisch in je mailbox? Laat dan hier je mailadres achter:


 

 

Tijger
Weekwinnaar

One thought on “Op rantsoen

  1. Zooooooooooo herkenbaar. Ik had het ook kunnen schrijven! Leg hem nu ook weg;)))!!!!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *