Leden van de Staten-Generaal,
Financieel is het mij het afgelopen jaar voor de wind gegaan. Ik ontvang maandelijks een toelage waar menig landgenoot jaloers op is. Wat niemand echter beseft, is dat ik geen keuze heb. De keuze voor het koningschap is kiezen voor een vast keurslijf waar niet meer uit te ontsnappen valt. Is het werkelijk duur betaald voor een baan waar je nooit je eigen mening mag geven? Geen eigen keuzes mag maken? Waar je toeschouwer bent van de maatschappij in plaats van deelnemer?
Ik sta bekend als de sportieve koning. Ook in 2016 heb ik, samen met mijn gezin, tijdens de Olympische Spelen mogen genieten van de prestaties van onze landgenoten. Al schoot zo nu en dan door me heen dat ik met liefde al mijn vliegtickets en toegangskaarten had ingeleverd om in ruil daarvoor elke zondag zelf een uit- of thuiswedstrijd te mogen spelen.
Prins Pils, rokkenjager, de Elfstedentocht. God, wat heb ik van die tijd genoten! Nog steeds ben ik mijn ouders dankbaar dat ik heb mogen proeven aan een normaal leven, vol vrijheid. Relatieve vrijheid wel te verstaan; ik moest voor lief nemen dat alles wat ik deed onder een vergrootglas werd gelegd en breeduit in de media werd besproken. Zelfs nu nog, als ik Barry Hay mag geloven.
Nu mijn dochters nog jong zijn, probeer ik ze zo veel mogelijk een normaal leven te laten leiden. Amalia zit in de tweede van het gym en fietst, weer of geen weer, elke dag naar school. Ook Alexia en Ariane doen het goed. Het kost mij geen enkele moeite trots op ze te zijn. Ik zie ze opgroeien tot zelfbewuste persoonlijkheden en heb er dan ook het volste vertrouwen in dat zij later alle aandacht die ze onherroepelijk gaan krijgen, de baas kunnen.
Binnen mijn huishouden kan ik rekenen op een betrouwbare groep medewerkers. Zij nemen ons het huishoudelijke werk uit handen, al hebben Máxima en ik de verzorging van onze dochters zo veel mogelijk zelf op ons genomen. Ook ik heb luiers verschoond, flesjes gegeven en diep in de nacht ontroostbare meisjes in mijn armen gewiegd.
Sociaal gezien heb ik veel kennissen maar slechts weinig vrienden. De hoeveelheid mensen die van mijn status wil profiteren gaat elk verstand te boven. Ik prijs mij dan ook gelukkig met mijn vrouw, Máxima. Ze is mijn steun en toeverlaat, mijn beste vriend, een van de weinige personen bij wie ik mezelf kan zijn en altijd terecht kan. Mensen noemen haar ‘mijn redding’. Feitelijk klopt dat wel. Ze heeft, met haar charme en warme persoonlijkheid, eerst mijn hart gewonnen en vervolgens de harten van de Nederlanders. Samen staan we sterk.
Leden van de Staten-Generaal,
Het is en blijft een eer om koning te mogen zijn van dit geweldige land; een land dat iedereen kansen en vertrouwen in de toekomst biedt. Jong en oud. Arm en rijk. Mijn toekomst is tot op de seconde nauwkeurig uitgestippeld. Aan mijn medelanders zou ik daarom willen vragen kansen te pakken en het leven vol en in vrijheid te leven. Doe het voor uzelf en ook een klein beetje voor mij. Dat te weten maakt mijn zware taak wellicht iets eenvoudiger. Laten wij samen bidden om kracht en Gods zegen.
Schrijfkring, september 2016
Opdracht: Schrijf een alternatieve troonrede.
