Ode aan het hardlopen

hardlopenEerst heb je het koud. Je lichaam is nog niet opgewarmd en je kleding is afgestemd om een warm en zweterig lichaam. De wind blaast dwars door je windjack heen. En ook je bovenbenen worden niet gespaard. De dunne, zwarte stof van je hardloopbroek biedt weinig tot geen bescherming. Vooral dat stukje blote enkel, net boven de korte sokken, moet het bezuren.

Snel lopen dan maar. De eerste meters gaan steevast stroef. Je lichaam moet nog wennen aan de ingezette versnelling, smeekt om een rustig plekje, warm op de bank. Maar na een korte warming-up, waar de spieren tegen een willekeurig bankje, muurtje of hek op lengte worden gebracht, is ook je lichaam overtuigd. Ja! Laten we gaan!

Na een minuut of tien kom je in een cadans. Langzaam gaan de gedachten in je hoofd uit, heb je alleen nog maar oog voor de weg die 5 meter voor je ligt en luister je naar je eigen ademhaling. Pfff… pfff… in-uit, in-uit. Je hart gaat in het eigen tempo mee. Van de harde bonk die de eerste eerste meters kenmerken, is niets meer te merken. Het is veranderd in een rustig en evenwichtig geklop dat niet doet vermoeden dat er grootse prestaties worden geleverd.

Eén met jezelf, met je lichaam en met de natuur om je heen. In al haar facetten. Het lijkt wel of elke zonnestraal extra veel warmte geeft, elke zucht wind er is om jou toe te juichen, elke regendruppel om je zweet liefdevol weg te spoelen. Zo een met de natuur dat de elementen je niets meer doen. Behalve dan laten genieten. Heel bewust laten genieten.

Het gevoel na afloop is fantastisch, elke keer weer. Trots, blij, moe, energiek. Een grote glimlach op mijn gezicht. Een lichaam dat, ondanks de inspanning, klaar is om heel veel werk te verzetten.Een hoofd leeg van gedachten en gevuld met frisheid. Naast de geur van zweet ruik je naar buiten. Dezelfde geur als na een lange wandeling in het bos of op het strand. Heerlijk. De zon op je wangen, of was het de wind die ze zo rood blies?

Elke keer weer word ik overweldigd door dit fijne gevoel. Voor, tijdens en na het lopen. En nu mag ik weer*! Volop, voluit! Dus… vooruit!

* Wegens een liesblessure heb ik ruim een half jaar niet kunnen en mogen hardlopen. Je begrijpt: een rotperiode! 


Blogs automatisch in je mailbox? Laat dan hier je mailadres achter:


 

De vraag der vragen: wel of niet?
Loslaten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *