Schuldig

Tijdens de klassenavond van groep 7 steekt een moeder haar hand op. Ze spreekt namens alle moeders van de klas die ooit klassenmoeder zijn geweest. Een select groepje moeders waartoe ik niet behoor. Ze geeft aan dat het elk jaar weer lastig is om dingen in de klas gedaan te krijgen. Rij-ouders, luizenpluizers, computerhulp. Dit jaar spant de kroon, nu is er zelfs niemand die klassenmoeder wil worden… En dat terwijl de hulp van ouders onontbeerlijk is om een klas, en dus je kind, goed te laten gedijen.

De ex-klassenmoeders vallen haar bij. Het is duidelijk dat de frustratie hoog zit. Want, geven ze aan, bijna elke moeder in de klas heeft een baan, meerdere kinderen en een sociaal leven. Iedereen heeft het druk. En ik? Ik zit op het te kleine stoeltje van mijn zoon en voel me steeds kleiner worden. Ik bèn zo’n moeder die zich overal aan onttrekt. Die zich verschuilt achter een baan en dat andere kind…

Niemand kijkt direct naar mij of spreekt mij persoonlijk aan. Toch voel ik mij aangesproken. En schuldig. Als ik oogluikend om mij heen kijk, zie ik nog een aantal moeders angstvallig naar beneden kijken. In de hoop dat ze door de grond kunnen verdwijnen. Het is een schrale troost dat ik niet de enige ben.

Ik weet nog dat mijn zoon in groep 1 zat. Bij de eerste activiteit staat mij naam bovenaan de lijst van hulpouders. Ja, ik rij wel en begeleid een groepje kleuters. Mijn kleine mannetje vindt het super spannend dat mama meegaat, tot het moment dat we ter plaatse zijn. Aan niets doet hij mee. Alles is stom, en mama nog het meeste. Het is zelfs zó erg dat juf naar me toekomt en me adviseert de komende uitjes even aan me voorbij te laten gaan.

Het embargo van juf is, nu hij in groep 7 zit, wel verstreken… besef ik mij nu.

Ik heb net de kinderen naar school gebracht. Vijf minuten later dan anders ben ik weer thuis. Mijn naam staat op meerdere activiteitenlijsten die bij de deur hangen. Computerhulp bij mijn dochter, mijn zoon en klasgenoten op de fiets naar een activiteit begeleiden en donderdag sta ik de hele ochtend op het sportveld, als hulp bij de sportdag. De dankbaarheid op het gezicht van juf, toen ik mijn naam op de lijst noteerde, is niet te beschrijven. Maar dat is nog niets vergeleken met de blije koppies van mijn kinderen.

Mijn zoon zit in groep 7, mijn dochter in 5. Dat geeft mij nog vier schooljaren om van mijn schuldgevoel af te komen.

En ex-klassenmoeders? Jullie woorden waren hard maar zeer terecht. Ik ben blij dat jullie erover zijn begonnen. Want dat heeft mij, en hopelijk nog meer ouders, wakker geschud. Laten we er met zijn allen een mooi en actief jaar van maken!


Blogs automatisch in je mailbox? Laat dan hier je mailadres achter:


 

De amazones
120 woorden