Dank u, Sinterklaas

Sinterklaas is een beste vent. Een goede peer. Een echte kindervriend, getuige het feit dat hij geen dag ongemoeid laat om kinderen te verwennen met snoep, speelgoed en aandacht. Samen met zijn Pieten trekt de oude heer zich niets aan van de barre weersvoorspellingen. Kou, wind, storm en regen trotseert de hoogbejaarde, en dat allemaal om een glimlach op de gezichten van de kinderen te toveren. In de aanloop naar 5 december nog met kleine cadeautjes en chocola in de schoen, een bezoek aan school of het werk van de ouders, en ondertussen druk strooiend met een paar oude pepernoten. Zo werkt de witte eminentie langzaam maar trefzeker toe naar de grande finale op pakjesavond waar hij geld noch moeite heeft gespaard om té grote en té dure cadeaus uit te delen. Al met al een concept dat al vele jaren door iedereen met gejuich wordt ontvangen. Iedereen? Nee, toch niet. Mijn zevenjarige zoon heeft het flink gehad met de Sint en zijn knechten.

Het begon toen Sint nog maar net voet op Nederlandse bodem had gezet. Kindlief mocht, vanzelfsprekend, zijn schoen zetten. Een lichte teleurstelling de volgende ochtend, toen er ‘alleen maar’ een chocolaatje in zat. Op uitdrukkelijk verzoek van de ouders werd er een zacht dank-u-wel in de schoorsteen gemompeld. De tweede keer dat Sint het huis via de schoorsteen betrad, legde hij chocolade munten neer. De teleurstelling was steeds zichtbaarder van het kindersmoeltje af te lezen. De keer daarop hadden we een logé. Fijn dat Sint daar rekening mee had gehouden, dachten wij als naïeve ouders, hij had per slot van rekening in alle schoentjes wat lekkers gedaan. Reactie van de zoon was niet voor de poes, net als de woorden die daarop volgden. De toon was gezet.

Toen kwam Sint op zaterdag op het dak. Een prachtige Heemsteedse traditie waarbij Sint een menigte kinderen toespreekt vanaf het dak. Traditiegetrouw mogen alle kinderen na afloop thuis hun schoen zetten. Zoonlief zong uit volle borst mee en liet zich tussen de liedjes ontvallen dat hij wel een Bey Blade wilde hebben. (Voor degenen die nog niet zijn aangesloten bij de Bey-Bladerage, dit is een moderne variant van de ouderwetse tol. Een ware hype op menig lagere school. Kosten: € 10,- per grote tol. Kleiner, goedkoper en beter passend in een schoen zijn de sleutelhanger Bey Blades.) De Sint had goed geluisterd want ja hoor, er lag een kleine Bey Blade in de schoen! Dit tot groot ongenoegen van het kind. Hij had toch om een grote gevraagd?!? Ook dit had een opvoedkundig relaas van de ouders tot gevolg.

Na een afgedwongen tevreden-zijn ging de te kleine Bey Blade ook nog eens dezelfde dag stuk. De kapotte Bey Blade ging weer terug in de schoen, want misschien dat Sint deze nog kon ruilen? Hij had per slot van rekening het bonnetje, toch? En dan zou hij misschien wel een grote… Het huis was te klein en Sint viel hard van zijn troon af toen er de volgende dag een nieuwe kleine Bey Blade in zijn schoen lag. Wederom was de sfeer in huis om te snijden. Wel wist hij nog uit te brengen dat Sint ‘echt wel grote Bey Blades heeft, want heel veel vriendjes hadden er al een of zelfs meerdere in de schoen gehad…’

Na de zoveelste aanvaring dacht ik dat hij zijn lesje in tevredenheid en het blij zijn met het kleine wel had geleerd. Daarom kwam het extra hard aan dat kindlief, nota bene op de verjaardag van zijn moeder, alleen maar chagrijnig door de kamer stampte en boos was op Sint die het lef had om marsepein in de schoen te stoppen. Marsepein, mam, hij weet toch wel dat ik daar helemaal niet van hou? Het feliciteren van zijn moeder kwam niet eens in hem op… Ik was er zó klaar mee dat ik niet eens meer boos kon zijn. Alleen nog maar teleurgesteld, zwaar teleurgesteld. Een emotie waar mijn kind zich, na alle voorvallen, in bleek te herkennen. Met positieve resultaten als gevolg…

Als een blad aan een boom draaide hij bij. Met beloftes dat hij voortaan tevreden zou zijn met alles wat hij maar van de Sint zou krijgen, en als klap op de vuurpijl een dikke, vette verjaardagsknuffel. Om dit gevoel vast te houden heb ik hem de volgende (noem het laffe) belofte gedaan: als de Sint op pakjesavond geen Bey Blade geeft, krijgt hij van mij persoonlijk € 10,- om er alsnog een te kopen. Dat tientje mag ik houden, weet ik nu al. De Sint is namelijk een rasechte kindervriend, die zelfs opvoedkundige akkefietjes als hierboven beschreven door de vingers ziet. Hij gaat uit van het goede in elk kind en beseft zich dat het niet een probleem is van mijn overigens heel erg lieve zoon, maar een gevolg van de maatschappij waarin wij leven. Waarin alles maar kan en mag, en alles te koop is. En wij, als ouders, hebben hem dat bijgebracht. Daarom stop ik bij deze de hand in eigen boezem. En spreek ik de hoop uit dat meerdere ouders dat met mij doen want al geven wij het goede voorbeeld, kinderen vergelijken graag met hun vriendjes.

Op pakjesavond gaan mijn beide kinderen overigens niets tekort komen. Ook wij hebben ons weer schuldig gemaakt aan de vele verleidingen binnen de consumptiemaatschappij. Maar goed, als ouders hebben wij ons punt gemaakt. En als Sint dan toch met dure en grote cadeaus op de proppen komt, dan kunnen wij er ook niets meer aan doen. Laat Sint hem nog maar verwennen, nu het nog kan.

Prettige pakjesavond!


Blogs automatisch in je mailbox? Laat dan hier je mailadres achter:


 

Brrrrr
Communicatie op niveau

5 thoughts on “Dank u, Sinterklaas

  1. Hoi Nienke, fantastisch verhaal. Ik lees het nu pas. Dat is inderdaad klare tekst. Het boeit van het eerste tot het laatste woord. Je wilt niets overslaan. Groetjes uit Italie.

  2. Dank je Marc! Ik ben trouwens wel benieuwd of Sint ook een klein uitstapje naar Italië maakt?

  3. wat een mooi en ook herkenbaar verhaal.
    laten we deze mooie traditie vooral in ere houden

  4. Ja George, met of zonder Zwarte Pieten, met of zonder dure cadeaus. Een kinderfeest moet het blijven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *