Niet vertellen!

Voor het eerst sinds we kinderen hebben, hebben we lootjes getrokken. Al ons kroost is van het geloof af, en daarmee breekt een geheel andere periode aan. Eentje van geheimzinnigheid, stiekem doen, deur dicht en… zuigen. Ja, want als goedgeaarde huisvrouw c.q. moeder heb ik, voor al het knutselwerk gaat aanvangen, eerst de kamers van de kinderen grondig gezogen. Iets waar ik de komende periode geen kans toe krijg.

Hahaha, geintje!

Ik bedoel natuurlijk iets heel anders met zuigen. Stofzuigen is bepaald niet mijn hobby, heerlijk juist dat ik nu een goed excuus heb de stofzuiger beneden te laten staan. Nee, met zuigen bedoel ik prikken, proberen te achterhalen wie de kinderen hebben getrokken, op onverwachte momenten vragen stellen, dreigen de kamer op te komen. Dat dus. Juist ja, zuigen.

Zoals als ze net wakker zijn, als hun ogen nog potdicht zitten van de slaap en hun hersenen nog sluimeren. ‘Goedemorgen schat, wie heb jij getrokken?’

Of als terloopse vraag als je het heel ergens anders over hebt. ‘Wil je een koekje bij je drinken? Hier dan, eet maar lekker op. En wie had je nou ook al weer getrokken?’

Een andere beproefde techniek: de kieteldood. ‘Vertel wie je hebt getrokken of ik ga je kietelen tot je in je broek piest van ellende!’

Behulpzaamheid kan ook werken. ‘Lastig hè, zo’n surprise. Als je soms hulp nodig hebt…’

Of gewoon doen alsof je het weet. Heel overtuigend een naam zeggen en weglopen. Dan roepen ze vanzelf heel hard ‘nee’ of ‘ja… oeps’

De hele truckendoos van vroeger wordt weer tevoorschijn gehaald. Toen was het ook een sport om vóór pakjesavond van iedereen te weten wie wie had. En ik ben er beter in geworden, al zeg ik het zelf. Al is het jammer dat ik in mijn zoon een geduchte tegenstander heb gevonden. Toch iets te veel van mijn eigen genen in hem geplant, denk ik… Jammer. Gesloten als een oester is hij, niet aan het wankelen te krijgen.

Gelukkig heb ik ook nog een dochter. Op maandagochtend heeft iedereen de mail geopend (digitaal lootjes trekken, echt een verbetering ten opzichte van vroeger!), vijf minuten later ben ik gestart met zuigen en ja hoor, die middag heb ik al beet! Op het schoolplein, bij het ophalen. ‘Hoe was je dag, lieverd? Leuke dingen gedaan? Wie heb je getrokken?’ En voor ik er erg in heb, krijg ik een naam in mijn oor gefluisterd.

Zó snel had ik niet verwacht een naam te ontfutselen. Ik druk haar op het hart het verder echt tegen niemand te zeggen. Hoe hard ze het ook proberen uit haar te trekken. En ik zeg haar ook dat ze het niet aan mij had moeten vertellen. ‘Maar je vroeg het toch aan me, mam?’ Een waarheid als een koe, maar niet als het om lootjes gaat. Had ik bij haar misschien toch iets minder hard moeten zuigen? Als beginneling in het surprisegedoe?

Maar als ze twee dagen later tijdens de lunch plompverloren in het bijzijn van haar broer vertelt voor wie ze een cadeautje moet kopen, weet ik dat het niet aan mij lag maar puur aan haarzelf. Haar hart ligt op haar tong. Ach, met sinterklaas is het dan niet zo’n handige eigenschap maar de overige dagen in het jaar? Is er niets mis mee.

Eigen paard
Frisse lucht!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *